ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΓΝΩΘΙ Σ ΑΥΤΟΝ ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΜΟΡΦΕΑ

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ - ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Ανάλυση κειμένου

ΠΟΙΑ ΤΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΠΕΔΙΑ ΠΟΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΑ Η ΘΝΗΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΡΜΗ ΤΟΝ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟ

Διαβάστε τα Ερμητικά κείμενα εδώ:
http://oneirosky.blogspot.gr/2014/03/blog-post_2711.html


ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ - ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ

Ερμητικά κείμενα - Η Θεία αποκάλυψη ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ

Εδάφ. 1. ΕΡΜΗΣ, απολογούμενος:

Καθώς συλλογιζόμουν μια μέρα το θέμα της δημιουργίας των όντων, με τις δυνάμεις μου μετέωρες σα να είχα πάθει βαρύ ύπνο ή σωματικό κάματο, με τις αισθήσεις μου παράλυτες, άκουσα ένα υπερμέγεθες απεριόριστο ον να με καλεί ονομαστικά λέγοντάς μου:

- Τι θέλεις να ιδείς, να μάθεις και να γνωρίσεις Ερμή;

- Συ ποίος είσαι; του είπα.

Εδάφ. 2. - ο Ποιμάνδρης, ο αυθεντικός νους. Ξέρω αυτό που θέλεις να μάθεις, και θα σου το διδάξω θα σου συμπαρασταθώ παντού για να σε βοηθήσω. Μου απάντησε.

.................
......................................

O Ερμής, αναζητώντας την αλήθεια περί δημιουργίας του κόσμου, και έχοντας τις αισθήσεις του παράλυτες, ζει νοερά ένα όραμα πέραν του αισθητού μας κόσμου.
Του παρουσιάζεται στο όραμα ο Ποιμάνδρης, ο αυθεντικός Νους, ο Νους της αυθεντίας.

Η έννοια της λέξης αυθεντικός Νους της αυθεντίας μας παραπέμπει σε αυτό που διανοείται, νοείται βλέπει τις ιδέες, τις εικόνες, είναι ο ποιητής, αυτός που ποιεί, γεννά τις ιδέες, η διάνοια, ο Φωτεινός Νους! μέσα από σκέψεις αυθεντικές, αληθινές, αγνές, όμορφες, είναι ο Nους της αυθεντίας είναι οΛόγος!

Ενώ αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει και κάποιος "άλλος" Νους,
ο δεύτερος Νους δημιουργός, από πυρ και πνεύμα, το πνεύμα της διττής φύσης των επτά κύκλων όπως θα δούμε παρακάτω,
ο αισθητός θεός που θέλει να υποδύεται τον αληθινό θεό ενώ δεν είναι.

.................
......................................

Εδάφ. 3. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη.

- Θέλω να μάθω για τα όντα , να εννοήσω τη Φύση, να γνωρίσω το Θεό.

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή: - Το ξέρω ότι αυτό θέλεις να μάθεις και θα σε διδάξω.

Εδάφ. 4. ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:

- Λέγοντάς μου αυτά ο Ποιμάνδρης, άλλαξαν μονομιάς οι ιδέες μου και αμέσως μου αποκαλύφθηκε όλη η φύση. Είδα τότε μια θέα πλημμυρισμένη από φως και καταγοητεύτηκα. ύστερα από λίγη ώρα είδα ένα κατωφερές σκοτάδι γεννημένο μερικά, φοβερό και στυγνό σε σπειροειδές σχηματισμό. Είδα επίσης να μεταβάλλεται το σκοτάδι εκείνο σε μια υγρά φύση αφάνταστα ταραχώδη, από τα βάθη της οποίας έβγαινε πυρωμένος καπνός, κι άκουσα κι' έναν ανεκλάλητο σπαρακτικό ήχο και μια άναρθρη βοή σε φωνή πυρός.



.................
......................................

Αμέσως μετά του εμφανίστηκε σε όραμα όλη η φύση.
Είδε μια θέα πλημμυρισμένη από φως, μια φύση που τον καταγοήτευσε.
"τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς τῆς ἐκ σκότους φανείσης τα φωτεινά πεδία" όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.

Μετά από λίγο εμφανίστηκε στον Ερμή άλλο όραμα, είδε ένα κατωφερές στυγνό σκοτάδι εμφανιζόμενο μερικά.
Όχι γεννημένο!

Το Κοσμικό Αβγό, το οποίο προήλθε από το μηδέν, το τίποτα ή από τη Νύχτα(Σκότος).

Η έννοια "κατω-φερές" δηλώνει ότι αυτή η σκοτεινή φύση αποτελείται η δομή της από ελαφρύτερα και βαρύτερα στοιχεία, τα οποία ανάλογα με την πυκνότητα και το βάρος τους δίνουν ένα σχήμα κατωφερές και σπειροειδές, με φορά από πάνω (ελαφρύτερα στοιχεία) προς τα κάτω (πυκνότερα στοιχεία).
Τα κατωφερή στοιχεία της μεταβάλλονται σε υγρή σκοτεινή φύση αφάνταστα ταραχώδες.

Γίνεται πλέον κατανοητό ότι υπάρχουν δύο φύσεις,
η μία είναι πλημμυρισμένη από φως,
και η άλλη φύση από στυγνό σκότος.
Γίνεται επίσης κατανοητό, ότι ζουν χωριστά.



Εδάφ. 5. ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:

- Από τα φωτεινά εκείνα πεδία είδα να ξεχύνεται στη φύση Λόγος 'Αγιος, κι από την υγρά φύση να ξεπηδά προς τα ύψη ένα κούφιο, δραστικό οξύ και άκρατο πυρ. Είδα επίσης τον ελαφρό αέρα ν' ακολουθεί το πνεύμα που επλανάτο στη γη κρεμασμένος σ' αυτό καθώς ανέβαινε από τη γη και τα νερά της προς το πυρ
...............
................................

Τα Φωτεινά Πεδία
Στα φωτεινά πεδία, εκεί βρίσκεται ο Φωτεινός Λόγος, ο Άγιος Λόγος ο οποίος ξεχύθηκε προς το καθαρό της φύσης.

Τα τέσσερα κατωφερή στοιχεία αυτού του δοχείου της γένεσης είναι, γη, νερό, αέρας,φωτιά.
Γίνεται επίσης κατανοητό ότι ο αέρας έχει άμεση σχέση με το πνεύμα ως πιο ελαφρά στοιχεία,είναι σκοτεινά και κατοικούν στην υγρή κατωφερή φύση.
Γίνεται επίσης κατανοητό ότι το πυρ δηλαδή η ενέργεια και η φωτιά έχει άμεση σχέση με το πνεύμα και τον αέρα.

Γίνεται επίσης κατανοητό ότι το πυρ και πνεύμα συμπληρώνει το ένα το άλλο, και με τον ίδιο τρόπο η φωτιά και ο αέρας είναι αλληλένδετα.

Πυρ και φωτιά είναι όμοια η φύση τους.
Πνεύμα και αέρας είναι επίσης όμοια η φύση τους.

Γίνεται επίσης κατανοητό ότι το πυρ είναι η ενέργεια που δημιουργείται ο υλικός αισθητός κόσμος τα ουράνια σώματα, ο χώρος, μέσω της φωτιάς.
Γίνεται επίσης κατανοητό ότι το πνεύμα είναι η νοερή ζωή που δίνει μορφή στην ύλη, στα υλικά σώματα, αλλά και διανοητική κίνηση στα έμβια όντα.

..............
.................................

Εδάφ. 6. ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ προς Ερμή:

- Εννόησες Ερμή όλη αυτή τη θέα;

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Θέλω να τη γνωρίσω καλά.

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Λοιπόν Ερμή, το φως εκείνο που είδες είμαι εγώ, ο Θεός σου, ο προϋπάρχων της εμφανισθείσης από το σκότος υγράς εκείνης φύσης ο δε φωτεινός Λόγος που είδες να ξεχύνεται από τα φωτισμένα πεδία προς την υγρά εκείνη φύση που βγήκε από το Νου μου, είναι ο υιός μου, ο Νους είναι ο Πατέρας Θεός. Αυτοί οι δύο, πατέρας και υιός, δεν ξεχωρίζονται ο ένας από τον άλλο, η δε ένωσής τους είναι η ζωή.

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:
- Ευχαριστώ (για όλα αυτά που μαθαίνω).

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:
- Τώρα νόησε αυτό το φως και Γνώρισε το:

.................
......................................

Η ΤΡΙΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Νους ο Πατέρας Θεός, και ο Λόγος υιός αδιαίρετοι, και η ένωση τους η ζωή!!
Φως Λόγος η δε ένωση τους η Ζωή.
ο Φωτεινός Λόγος βγήκε από τον Νου του.
Άρα όλα είναι νοητά. Μιλάμε για έναν νοητό κόσμο.Οχι από πνεύμα!
ο Θεός είναι Φωτεινός Νους-Λόγος η δε ένωση τους η Ζωή.

ο δε φωτεινός Λόγος που είδες να υψώνεται από τα φωτισμένα πεδία προς την υγρά εκείνη φύση που βγήκε από το Νου μου, είναι ο υιός μου.

Νους ο Πατέρας Θεός ο Αγέννητος και Προϋπάρχων.
Λόγος η διανοητική ουσία που βλέπει μέσα στον Νου του Πατέρα τον Αγέννητο και Προϋπάρχων κόσμο ΤΟΥ.
Ζωή η κοσμοποίηση αυτού του αγέννητου και προϋπάρχων κόσμου του Πατέρα Νου από τον Λόγο, με τα γεννήματα του τις ψυχές.

εδάφιο 7. ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ:διαβάζουμε
- Με το λόγο του κοσμοποιήθηκε όλη αυτή η φύσης και τα γεννήματα των ψυχών της.


ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ

Aλλά ταυτόχρονα μας αναλύει την δομή αυτής της σκοτεινής υγρής φύσης.

Το Φως που είδε ο Ερμής να ανυψώνεται από τα φωτεινά πεδία είναι ο Θεός, που προϋπάρχει από αυτή την σκοτεινή φύση που εμφανίστηκε από το σκότος!

Προσέξτε τι μας λέει: "εμφανίστηκε" από το σκότος, δεν γεννήθηκε!
Διότι ότι γεννιέται είναι η ζωή!
Και Ζωή είναι μόνον ο Θεός ο Λόγος.

Το σκότος όμως είναι η ανυπαρξία της ζωής, είναι η πλήρης αδράνεια! η ακινησία!
Άρα δεν γεννά την ζωή το σκότος, μα εμφανίζει το δοχείο της γένεσης μόνον, τα δικά του συστατικά που είναι το πυρ και πνεύμα, το οποίο είναι η αταξία σε πλήρη αδράνεια!

Διαβάζουμε στο εδάφιο 4:
ύστερα από λίγη ώρα είδα ένα κατωφερές σκοτάδι γεννημένο μερικά, φοβερό και στυγνό σε σπειροειδές σχηματισμό.


Για να έχει σπειροειδές σχηματισμό πρέπει να έχει αποκτήσει κίνηση! Ποιος του έδωσε κίνηση; Μερικά γεννημένο μας λέει!
Ο δεύτερος Νους δημιουργός!

.................
.................................


Εδάφ. 7. ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:

- Λέγοντάς μου αυτά ο Ποιμάνδρης με κοίταζε κατάματα. Τότε εγώ άρχισα να τρέμω. Ύστερα σαν συνήλθα ένιωσα το φως εκείνο στην αναρίθμητη δύναμή του, και τον κόσμο απεριόριστα γεννημένο πλημμυρισμένο από πυρ μεγάλης έντασης.

.................
.................................

Μας λέει ότι ένιωσε το φως στην αναρίθμητη δύναμη του.
Ποιο είναι το φως αυτό όταν έχει την πλήρη και αναρίθμητη δύναμη του; είναι το πυρ από φως, Πυρ και Φως.
Και όπου Φως ο Φωτεινός Λόγος, όπου όλα τα γεννήματα του από τον Φωτεινό του Λόγο είναι από Φως, Φως και Ζωή.

.................
.................................

Εδάφ. 8. Καθώς όμως με είδε έτσι έκπληκτο ο Ποιμάνδρης, μου είπε:

- Είδες Ερμή με το νου σου το αρχέτυπο είδος, το προϋπάρχον της απέραντης αρχής;

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Τα στοιχεία όλης αυτής της φύσης από που προήλθαν;

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ: Από το θέλημα του Θεού.

- Με το λόγο του κοσμοποιήθηκε όλη αυτή η φύσης και τα γεννήματα των ψυχών της.

.................
......................................

Ο ΑΡΧΕΤΥΠΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΠΕΔΙΑ

Όλα τα υπόλοιπα δημιουργήματα του Θεού της Ζωής που βρίσκονται εκτός του Αρχέτυπου το οποίο προϋπάρχει όλων, είναι κατώτερες δημιουργίες, διότι αν και δημιουργούνται σύμφωνα με το Αρχέτυπο, κάθε καινούρια δημιουργία δονείται ανάλογα με τα στοιχεία που εμπεριέχονται στην δομή της ζωής κατώτερων δονήσεων-διαστάσεων.

Με το Λόγο του πατέρα Θεού κοσμοποιήθηκε όλη αυτή η φύσης του Αρχέτυπου και τα γεννήματα των ψυχών της.
(φωτεινά πεδία - Αρχέτυπο - αληθινός κόσμος).
Το φως στην αναρίθμητη δύναμη του (Φωτεινά Πεδία), είναι το αρχέτυπο είδος, το προϋπάρχον της απέραντης αρχής, και με τον Λόγο του προήλθαν μέσα σε αυτή την αναρίθμητη δύναμη από Φως τα γεννήματα του οι ψυχές.

θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ μου τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον· ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον.
ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί,
Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον τῆς ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου·ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί.
– Τὰ οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη;
– πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα,
᾿Εκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν.

Και ρωτά ο Ερμής από που προήλθαν όλα αυτά τα στοιχεία της φύσεως αυτής από άπλετο φως;

Εκ της βουλής του Θεού, του απαντά ο Ποιμάνδρης, η οποία βουλή του Θεού παίρνοντας τον Λόγο είδε τον όμορφο κόσμο στον Νου του, τον μιμήθηκε ο Λόγος και γέννησε το Αρχέτυπο της Ζωής το οποίο κοσμοποίησε με τα όμοια στον εαυτό του στοιχεία και τα γεννήματα του τις ψυχές.

᾿Εκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν.
.................
.................................

Εδάφ. 9. Ο δε Νους - Θεός, αρσενοθήλυκος όντας, ζωή και φως υπάρχων, εγέννησε άλλο δημιουργό Νουν, από πυρ και πνεύμα. Αυτός ο δεύτερος Νους δημιούργησε τους διοικητές του αισθητού κόσμου που περικλείεται σ' επτά κύκλους, η διοίκηση των οποίων καλείται Ειμαρμένη.

.................
.................................

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΝΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ
ΑΠΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ

Ο Πατέρας όλων Νους-Θεός που δεν έχει φύλο, Ζωή και Φως Υπάρχων, γέννησε άλλον Νου δημιουργό όχι από Φως και Ζωή, αλλά από Πυρ και Πνεύμα.

Σκοπός του δεύτερου δημιουργού Νου που είναι από Πυρ και Πνεύμα, να αναλάβει να δημιουργήσει την ζωή σε αυτή την εμφανιζόμενη σκοτεινή υγρή φύση με τα δικά της στοιχεία από πυρ και πνεύμα, σύμφωνα με τον Αρχέτυπο κόσμο.

Περιέκλεισε αυτή τη φύση σε επτά κύκλους του αισθητού κόσμου, όπου σε κάθε κύκλο θα υπάρχουν και διαφορετικοί φυσικοί νόμοι, τους οποίους νόμους ονομάζει ως Διοικητές του αισθητού κόσμου των επτά κύκλων, όσοι και οι Διοικητές.

Οι επτά κύκλοι περικλείονται και είναι σφραγισμένοι όπως θα δούμε παρακάτω με τον Αιθέρα του Δεύτερου Νου δημιουργού, που είναι Ομοούσιος με τον Λόγο του Πατέρα Νου Θεού Φως και Ζωή Υπάρχων. Αιθέρας είναι δυνάμεις της Αρμονίας που κατέχει ο δεύτερος Νους δημιουργός.
....

Οι Διοικητές που εξουσιάζουν την θνητή διπολική φύση, που η δομή της είναι από Πυρ και Πνεύμα διπολικό, είναι σφραγισμένη μέσα στους επτά κύκλους, η διοίκηση τους μέσα και εσωτερικά των κύκλων καλείται ως Ειμαρμένη.
.................

Ο Δεύτερος Νους δημιουργός από Πυρ και Πνεύμα, είναι Νους λόγω των τέλειων ενεργειών (δυνάμεις της Αρμονίας) που απέκτησε εκ του Λόγο προερχόμενων, αφού είναι Ομοούσιος με τον Λόγο.

Ο δεύτερος Νους δημιουργός επιβλέπει το πυρ και πνεύμα που βρίσκεται μέσα στους κύκλους και επιφέρει με τον Νου (Αιθέρα) την Αρμονία στην όλη δημιουργία από πυρ και πνεύμα.



Ο Δεύτερος Νους δημιουργός δεν είναι Φως και Ζωή.
Είναι Νους από πυρ και πνεύμα.
Νους Ομοούσιος με τον Λόγο, με τέλειες ενέργειες των δυνάμεων της Αρμονίας.
Ο Δεύτερος Νους δημιουργός από πυρ και πνεύμα.
ο φέρων την Αρμονία στο πυρ και πνεύμα.

Είναι Ομοούσιος στον Νου με τον Λόγο, και ταυτόχρονα μέσα στους κύκλους όμοιος με το πυρ και πνεύμα.

.................
.................................

Εδάφ. 10. Στα κατωφερή στοιχεία ξεπήδησε ο του Θεού Λόγος στο καθαρό της φύσης δημιούργημα, ενώθηκε με το δημιουργό νου που είναι ομοούσιος με τον πατέρα, και δημιουργήθηκε από τα κατωφερή στοιχεία η ύλη

.................
.................................

Ποιο είναι το καθαρό της φύσης δημιούργημα;
Στα κατωφερή στοιχεία, μακριά από το πυρ και πνεύμα, στο καθαρό της φύσης αυτό δημιούργημα, ο του Θεού Λόγος ενώθηκε με τον Αιθέρα που βρίσκεται μέσα στο δημιούργημα, τον δεύτερο Νου δημιουργό, τον Νου της Αρμονίας, τον αισθητό θεό, που είναι Ομοούσιος στον Νου με τον Πατέρα, και περιέκλεισαν μαζί την σκοτεινή κατωφερή φύση σε έναν κύκλο όπου με την περιστροφή έδωσαν κίνηση στα κατωφερή στοιχεία και δημιουργήθηκε ο υλικός κόσμος.
.................
.................................

Εδάφ. 11. Ο δε δεύτερος δημιουργός Νους ο περικλείων τους επτά κύκλους και τις δίνες των ριζών τους, μαζί με το λόγο έστρεψε τα δημιουργήματα του, κι άρχισαν να περιστρέφονται από μία αόριστη αρχή προς ένα απέραντο τέλος, η δε περιφορά καθώς το θέλησε ο Νους δημιούργησε από τα κατωφερή στοιχεία ζώα άλογα χωρίς λόγο, ο αέρας δημιούργησε πετεινά και τα νερά υδρόβια πλάσματα. Κι όταν χώρισε η γη από τα νερά της δημιουργήθηκαν όπως το θέλησε ο Νους ζώα τετράποδα, ερπετά και άγρια και ήμερα ζώα.

.................
.................................

Εδώ μας εξηγεί πως είναι η δομή της δημιουργίας, ότι αποτελείται από επτά κύκλους-σφαίρες, όπου ο μικρότερος κύκλος βρίσκεται εσωτερικά του μεγαλύτερου, και ο κάθε κύκλος ενώνεται με τον αμέσως μεγαλύτερο η μικρότερο με τις πύλες (ρίζες) που υπάρχουν.


Επίσης κάθε κύκλος ξεχωριστά, και όλοι μαζί οι κύκλοι, μαζί και με τις πύλες που ενώνουν τους κύκλους, περικλείονται από τον Λόγο μαζί και με τον δεύτερο Νου δημιουργό, αφού είναι Ομοούσιοι.

Έτσι προστατεύεται ο κάθε κύκλος ξεχωριστά και όλοι μαζί από το πυρ και πνεύμα που βρίσκεται εσωτερικά των κύκλων, και τίποτα να μην εισέρχεται η εξέρχεται από τους κύκλους, αν δεν αποτελείται μόνον από τις δυνάμεις εκ του Λόγου προερχόμενες.
...........

Ο δεύτερος Νους δημιουργός, ο αισθητός θεός, δημιούργησε την ζωή από πυρ και πνεύμα μέσα στους κύκλους στα κατωφερή στοιχεία. (υλικός αισθητός κόσμος).
Από τα αέρινα στοιχεία δημιουργήθηκαν τα πτηνά, (πετεινά), από τα νερά τα υδρόβια, κι όταν χώρισε η γη από τα νερά της δημιουργήθηκαν όπως το θέλησε ο Νους ζώα τετράποδα, ερπετά και άγρια και ήμερα ζώα.


Και όταν τελείωσε η δημιουργία προ της έλευσις του ανθρώπου, δημιουργήθηκαν όπως το θέλησε ο δεύτερος δημιουργός νους, η τελική μορφή της ζωής..από θνητά έμβια όντα που δεν φέρουν τον Λόγο, είναι όντα άλογα, αλλά φέρουν μόνον το πυρ και πνεύμα.

Όλα τα όντα σε αυτή την περίοδο πριν την έλευση του ανθρώπου είναιαρσενικοθήλυκα, και ζουν σε απόλυτη αρμονία.


Όλα ζουν στην ίδια δόνηση σύμφωνα με τον Αρχέτυπο κόσμο των Φωτεινών Πεδίων!!
Εδάφ. 9. Ο δε Νους - Θεός, αρσενοθήλυκος όντας, ζωή και φως υπάρχων,
.................
.................................

Εδάφ. 12. Ο δε πατέρας όλων ο Νους, ζωή και φως υπάρχων, γέννησε άνθρωπο όμοιο μ' αυτόν. Περικαλλής δε καθώς ήταν, επειδή είχε τη δική του μορφή, τον αγάπησε σαν παιδί του και του έδωσε την εξουσία όλων των δημιουργημάτων του.

.................
.................................

Τι μας λέει εδώ;
Ο δε Πατέρας όλων ο Νους που είναι Φως και Ζωή Υπάρχων, γέννησε τονΆνθρωπο όμοιο μ'αυτόν!!!!

Δεν γέννησε τον Άνθρωπο ο Δεύτερος Νους δημιουργός, διότι αυτός είναι από Πυρ και Πνεύμα.

Διαβάζουμε στο 9ο εδάφιο
Εδάφ. 9. Ο δε Νους - Θεός, αρσενοθήλυκος όντας, ζωή και φως υπάρχων,εγέννησε άλλο δημιουργό Νουν, από πυρ και πνεύμα.


Εδάφ. 12. Ο δε πατέρας όλων ο Νους, ζωή και φως υπάρχων, γέννησε άνθρωπο όμοιο μ' αυτόν.


Ξεκάθαρα ο Πατέρας Νους Θεός Φως και Ζωή Υπάρχων
γέννησε τον Άνθρωπο όμοιο με τον εαυτό του, δηλαδή Φως και Ζωή Υπάρχων.
........

Και στην συνέχεια ο Πατέρας Νους Θεός, έδωσε στον Άνθρωπο την εξουσία όλων των δημιουργημάτων του!
Εννοεί πως του έδωσε την εξουσία των Φωτεινών Πεδίων ώστε να γίνεται ο Άνθρωπος Υπάρχων με τις ψυχές από Φως που έχουν στον πυρήνα τους την δική του νοητή ουσία, αλλά και ως Όλον να γίνεται δημιουργός και να δημιουργεί!

Και βέβαια εδώ γίνεται ξεκάθαρο πλέον, ότι ο Δεύτερος Νους, γεννήθηκε αποκλειστικά για να επιτηρεί την διπολική δημιουργία από πυρ και πνεύμα αφού πρώτα της έδωσε ζωή και είναι ο αισθητός θεός μιας κατώτερης δημιουργίας, που βέβαια εξουσιάζει ο δεύτερος Άνθρωπος θεός.

.................
.................................


Εδάφ. 13. Ο δε άνθρωπος (ο δεύτερος θεός) κατανοήσας την πύρινη κτήση της δημιουργίας, θέλησε κι αυτός να δημιουργήσει...

Και αφού έμαθε την ουσία της δημιουργίας θέλησε να διανοίξει την περιφέρεια των κύκλων, για να κατανοήσει το κράτος που κάθονταν επάνω στο πυρ.
.................
................................


O Άνθρωπος πλέον ο δεύτερος θεός, όμοιος με τον Πατέρα όλων Νου Θεόαφού και ο Άνθρωπος είναι Φως και Ζωή, έχοντας πάσα εξουσία σε όλα τα δημιουργήματα, κατανόησε την πύρινη κτίση της δημιουργίας του αδερφού του, και θέλησε ο Άνθρωπος (δεύτερος θεός) να εισέλθει μέσα στην δημιουργία του αδερφού του και να δημιουργήσει.



ὁ δὲ ῎Ανθρωπος ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς ψυχὴν καὶ νοῦν,

ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν,

καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι
περιόδου τέλους <καὶ> ἀρχῶν γενῶν....................
........................................


ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·

περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·

ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·

γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν,κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·

καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.



Ο δεύτερος Νους δημιουργός ως "αδερφός" στον Νου με τον Άνθρωπο δεύτερο θεό, μαζί με τα δικά του δημιουργήματα-θεούς, του μετέδωσαν όλη την γνώση επί της θνητής ουσίας και δημιουργίας από πυρ και πνεύμα.

Ο έχων τις δυνάμεις της Αρμονίας ο Άνθρωπος θεός, εισήλθε μέσα στην θνητή δημιουργία των επτά κύκλων.

Και τότε συνέβη το μεγάλο παράδοξο!! το μεγάλο μυστήριο!!
όπως θα διαβάσουμε στο "κεφάλαιο 16"
.................
.................................

Εδάφ. 14. Κι ως εξουσιαστής του θνητού κόσμου και των αλόγων ζώων, βλέποντας τη μορφή του στα νερά θέλησε να κατοικήσει εκεί, και μόλις το σκέφθηκε αυτό, το θέλημά του ενεργοποιήθηκε, και κατοίκησε την άλογο μορφή της φύσης. Αυτή δε τον αγκάλιασε, περιπλέχτηκε μαζί του στην ύλη, κι έσμιξε μ' αυτόν (κι έγινε ο άνθρωπος της γης)
.................
.................................


"και κατοίκησε την άλογο μορφή της φύσης"

Εννοεί ότι στα κατωφερή στοιχεία της θνητής φύσης, την ύλη και τα νερά, η δημιουργία δεν έχει τον Λόγο, είναι άλογη, χωρίς τον Λόγο, και όλα τα όντα της φύσης αυτής είναι κτισμένα δίχως τον Λόγο, άρα και ο άνθρωπος από σάρκα, είναι δίχως τον Λόγο, ον άλογο με θνητό πνεύμα, και έτσι έγινε ο άνθρωπος της Γης.
Και έτσι ο άνθρωπος περιπλέχτηκε με αυτή την θνητή φύση και έγινε από τότε θνητός.
.................
.................................

Εδάφ. 15. Γι' αυτό πέρα από τ' άλλα ζώα της γης, ο άνθρωπος είναι διπλός θνητός ως προς το σώμα, αθάνατος όμως ως προς τον ουσιώδη άνθρωπο. Όμως αν και είναι ουσιωδώς αθάνατος κι έχει την εξουσία όλων των δημιουργημάτων, ο άνθρωπος πάσχει ως θνητός στο σώμα, υποκύπτοντας στη μοίρα του.
.................
.................................

[15] Και για το λόγο αυτό ο άνθρωπος είναι διπλός από όλα τα ζώα της γης: θνητός κατά το σώμα και αθάνατος στην ουσία του ανθρώπου. Παρόλο που στην ουσία είναι αθάνατος και έχει εξουσία σε όλα, πάσχει ως θνητός και υπόκειται στην Ειμαρμένη. Παρόλο που είναι υπεράνω της αρμονίας έγινε δούλος της αρμονίας· και καθώς ήταν σερνικοθήλυκος αφού προερχόταν από σερνικοθήλυκο πατέρα και άυπνος από άυπνο, έτσι και μένει.
........

Διπλός θνητός διότι ως προς το σάρκινο σώμα του, έχει σώμα θνητό, ζει σε θνητή φύση, και έχει θνητό πνεύμα-λογική.

Είναι Αθάνατος όμως ο άνθρωπος της Γης, ως προς τον ουσιωδώς Άνθρωπο, δηλαδή τον φωτεινό Ουσιωδώς Νου τον πυρήνα της ψυχής.

Όμως αν και ουσιωδώς Αθάνατος ο Άνθρωπος της Γης, και ενώ έχει την εξουσία όλων των δημιουργημάτων, ο άνθρωπος της Γης επειδή πάσχει και είναι θνητός στο σώμα της σάρκας, και στην λογική το διπολικό πνεύμα, υποκύπτει στην μοίρα του και ζει ως δούλος της θνητής φύσης.

.................
.................................

Εδάφ. 16. Αυτό είναι το κρυφό μυστήριο, Ερμή... Η φύση αφού έσμιξε με τον άνθρωπο έκανε αυτό το θαύμα, γιατί έχει την αρμονία των επτά φύσεων που είναι από πνεύμα και πυρ.
Ύστερα (ο δεύτερος θεός) δημιούργησε άλλους επτά ανθρώπους που έχουν τη φύση των κύκλων του.

.................
.................................

Ποιο είναι το κρυφό μυστήριο;
Η δομή της θνητής δημιουργίας, δηλαδή η φύση που επικρατεί εσωτερικά στους επτά κύκλους, είναι από πνεύμα και πυρ....το πνεύμα της φύσης.

Ποιο είναι όμως το πνεύμα της φύσης;
Ποιος έχει την αρμονία των επτά κύκλων;;;;;
Ο Νους!!! ο Αιθέρας!!!!
Είναι ο δεύτερος Νους δημιουργός! από πυρ και πνεύμα!
Ο οποίος ζει έξω από τους κύκλους, αλλά και μέσα στους κύκλους!! άρα είναι από πυρ και πνεύμα μέσα στους κύκλους.

Αποστάτησε ο δεύτερος Νους δημιουργός! για να κρατήσει τον Άνθρωπο θεό για πάντα εγκλωβισμένο στον δικό του κόσμο, ώστε να τον εξουσιάζει!

Από την στιγμή που διέρρηξε τους κύκλους ο άνθρωπος και εισήλθε μέσα σε αυτούς, η θνητή φύση των επτά κύκλων από πνεύμα και πυρ, ο δεύτερος Νους δημιουργός, επειδή η λειτουργία της στηριζόταν στις δυνάμεις της αρμονίας των επτά κύκλων, των αντιθέτων μέσα σε κάθε κύκλο, σύμφωνα με το πρότυπο της Αρχέτυπης δημιουργίας όπου όλα είναι αρσενικοθήλυκα, γέννησε επτά δικούς της ανθρώπους από διπολικό πνεύμα και πυρ διασπάζοντας τα πάντα!!
Ο δε Ανθρωπος θεός που βρίσκεται έξω από τους κύκλους, που από ζωή και φως έγινε κι αυτός Νους της Αρμονίας εισερχόμενος μέσα στην δημιουργία του αδερφού του, δημιούργησε με την σειρά του επτά δικά του ανθρώπινα σώματα ένα για κάθε κύκλο, όμοια προς την δική του φύση, τις ψυχές που φέρουν στον πυρήνα τους τον Λόγο όπου μέσω του Νου γίνεται κατανοητός ο Λόγος.

Και με αυτόν τον τρόπο εγκλώβισε τον Άνθρωπο ο δεύτερος Νους δημιουργός στον δικό του κόσμο.
Τον ανάγκασε να ενδυθεί το πέπλο το δίχτυ της Λήθης, ώστε να ξεχάσει ποιος είναι, αφού διέσπασε τον Άνθρωπο σε άντρα-Γυναίκα, και έχασε την επαφή με τον Αληθινό ανώτερο εαυτό του.

ὁ δὲ ῎Ανθρωπος ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς
ψυχὴν καὶ νοῦν, ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν,
καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι
περιόδου τέλους <καὶ> ἀρχῶν γενῶν.

Ζεὺς ὁ πανόπτης'', ἵνα δὴ τῆς διττῆς δημιουργίας ἔχῃ τὰς οἱονεὶ πηγάς• Ορφική Θεογονία: Τα χαρακτηριστικά και οι ιδιότητες του Aιθέρος είναι: διεισδυτικότατος, ταχύτατος, εξ ουρανού προερχόμενος, πυρ καθαρό, φύση ελαφρότατη, άπειρος, κυκλοφορητικός.

«Ο Ζευς ονομάζεται και Αιθήρ»

(Ορφικά Αποσπάσματα 28), οπότε, και σύμφωνα με την όλη Ορφική Θεολογία, μία εκ των ιδιοτήτων του Αιθέρος είναι η γέννηση. «Και νους αδιάψευστος, βασιλιάς, είναι ο άφθαρτος Αιθέρας, γιατί μ’ αυτό λέει τα πάντα και ακούει και δεν υπάρχει φωνή, ούτε κραυγή, ούτε κτύπος, ούτε και φήμη, που να ξεφεύγει από τα αυτιά του πανίσχυρουΚρονίωνα. Έτσι, λοιπόν, είναι ο νους και η κεφαλή του Διός» (Ορφικά Αποσπάσματα 6, 19-23). Κρονίωνας και Δίας είναι ο ίδιος νους!
.................
.................................

Εδάφ. 17. Η γη ήταν θηλυκή, είχε δε και οχευτικά. Από το πυρ πήρε την πυρά κιαπό τον αιθέρα το πνεύμα, κι έτσι δημιουργήθηκε το είδος του ανθρώπου της. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από ζωή και φως. Από μεν τη ζωή πήρε τηνψυχή, από δε το φως το νουν. Και βρίσκεται στον αισθητό αυτό κόσμο και θα βρεθεί ως το τέλος της περιόδου.
.................
.................................

Εδάφ. 18. Άκουσε τώρα Ερμή και το λόγο που ποθείς, Όταν η ώρα της περιόδου ήλθε και λύθηκε ο σύνδεσμος των πάντων, κατά βούληση του θεού όλα τα ζώα που ήσαν στην αρχή αρσενοθήλυκα ξεχωρίστηκαν σε αρσενικά και θηλυκά και ο θεός μόλις έγινε αυτό είπε: « Αυξάνεστε και πληθύνεσθε εν πλήθη όλα τα δημιουργήματα και τα κτίσματα, κι ας αναγνωρίσει ο καθένας τον εαυτό του αθάνατο και τον αίτιο του θανάτου τον έρωτα και όλα τα όντα.».
..........
...........................

Εδάφ. 19. Η πρόνοια μέσω της ειμαρμένης και της αρμονίας έκαμε τις μίξεις και τις γενέσεις και πληθύνθηκαν κατά γένη τα πάντα. Και όποιος εννόησε την αποστολή του, τράβηξε το δρόμο του περιουσίου αγαθού, όποιος δε αγάπησε από πλάνη προς τον έρωτα όχι την ψυχή του αλλά το σώμα του, αυτός θα παραμείνει στο σκοτάδι πλανώμενος, πάσχοντας αισθητά τα του θανάτου.

...............
...................................

Εδάφ.20. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Γιατί θεωρούνται τόσο αμαρτωλοί οι άνθρωποι; Ότι κάνουν το κάνουν από άγνοια. Και αφού αμαρτάνουν γι' αυτό, γιατί να στερηθούν την αθανασία;

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Δεν κατάλαβες καλά Ερμή τα όσα σου αποκάλυψα.

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Τα έχω εννοήσει και σ' ευχαριστώ γι' αυτό.

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Εάν τα έχεις εννοήσει τότε ειπέ μου γιατί είναι άξιοι του θανάτου όσοι βρίσκονται στο θάνατο;

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Γιατί τα σώματά τους σκεπάσθηκαν από το στυγνό σκότος, από το οποίο η υγρά φύση δημιούργησε το σώμα στον αισθητό κόσμο από τον οποίο τροφοδοτείται ο θάνατος.




ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

Εδάφ. 21. Ορθά τα κατάλαβες όλα αυτά Ερμή. Είπε μου όμως και κάτι άλλο, γιατί όποιος εννοήσει τον εαυτό του προχωρεί στον αγαθό δρόμο του θεού;

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Γιατί τον άνθρωπο ο θεός τον έχει δημιουργήσει από φως και ζωή.

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Μπράβο Ερμή γιατί φως και ζωή είναι ο θεός και πατέρας σας, κι από αυτά τα στοιχεία δημιουργήθηκε και ο άνθρωπος. Και εάν το πιστεύει ο άνθρωπος ότι έχει δημιουργηθεί από φως και ζωή, τότε ασφαλώς θα προχωρήσει προς ζωή.

ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Αλλά πως και με ποιο τρόπο θα προχωρήσει ο άνθρωπος προς τη ζωή;

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Ο προικισμένος με νουν άνθρωπος ας αναγνωρίσει τον εαυτό του.



Εδάφ.22. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι νουν;

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Χαίρω γιαυτό που λες. Γιατί εγώ ο νους θα είμαι στο πλευρό των αγίων, των αγαθών, των καθαρών, των ελεήμονων και τω ευσεβών και η παρουσία μου στο πλευρό τους, θα τους γίνει στην ύστατη ώρα βοήθεια, κι αμέσως θα τα γνωρίσουν όλα και τον πατέρα θα τον αισθανθούν με αγάπη, και θα τον ευχαριστήσουν, θα τον ευλογήσουν και θα τον υμνήσουν στρέφοντας προς αυτόν την ψυχή τους. Και πριν παραδώσουν το σώμα τους στο θάνατο θα ιδούν στις αισθήσεις τους όλα τα έργα τους. Εγώ όμως ο Νους - θεός που θα είμαι την ώρα εκείνη κοντά τους, θα αποκλείσω από το βιβλίο της ζωής τους τις κακές κι αισχρές πράξεις τους περικόπτοντας από την ταινία της ζωής τους τις άσχημες θύμησές τους.


Εδάφ. 23. Στους ανόητους όμως και στους κακούς, πονηρούς, φθονερούς, πλεονέκτες, φονιάδες και ασεβείς, θα σταθώ μακριά τους.

Αυτούς θα τους παραλάβουν οι τιμωροί δαίμονες που θα τους προσβάλλουν με την οξύτητα του πυρός για να τσακίσουν τις αισθήσεις τους.


Εδάφ.24. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

- Όλα αυτά που μου δίδαξες είναι καλά. Αλλά πες μου πως θ' ανεβούν οι αγαθές ψυχές προς τα άνω;

ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Πρώτα, όταν έλθει η ώρα του θανάτου, το υλικό ανθρώπινο σώμα θα παραδοθεί στην αλλοίωση και τον αφανισμό. Το ήθος του ανθρώπου θα παραδοθεί στο δαίμονα ανενέργητο, οι αισθήσεις του σώματος θα επανέλθουν στις πηγές τους για να γίνουν μέρη ενέργειας και ο θυμός και η επιθυμία θα ριχθούν στην άλογο φύση.
...............
...................................


Εδάφ.25. Ετσι η ψυχή του ανθρώπου θα εξορμήσει από τη γη προς τα άνω με τη βοήθεια της αρμονίας και θα δώσει: στην πρώτη ζώνη, την αυξητική και μειωτική ενέργεια, στη δεύτερη ζώνη, τη μηχανή των κακών έξεων και το δόλο ανενέργητο, στην τρίτη ζώνη την επιθυμία της απάτης ανενέργητη, στην τέταρτη ζώνη την προφάνεια της αρχοντιάς απλεονέκτητη, στην πέμπτη ζώνη το ανούσιο θράσος και την προπέτεια της τόλμης, στην έκτη ζώνη τις κακές αφορμές του πλούτου ανενέργητες και στην έβδομη ζώνη θα δώσει το ενεδρεύον ψεύδος.
...........
........................

Εδάφ.25. Ετσι η ψυχή του ανθρώπου θα εξορμήσει από τη γη προς τα άνω με τη βοήθεια της αρμονίας και θα δώσει:
"στην πρώτη ζώνη, την αυξητική και μειωτική ενέργεια,"

Όπως βλέπουμε, αναφέρεται στις "ενέργειες", στις αυξητικές και μειωτικές, άρα πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τι είναι οι "ενέργειες", ώστε να αντιληφθούμε όλη την αλήθεια των γραπτών του.
Ο Ερμής λοιπόν αναφέρει, ότι ενέργειες, είναι τα πάντα γύρω μας, είναι οι "πληροφορίες" που "διαβάζει" ο θνητός μας εγκέφαλος, ακόμη και η σάρκα μας λέει, πως είναι αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών που έλκονται και προσκολλούνται πάνω στο σώμα της ψυχής, και με αυτόν τον τρόπο γίνεται η ψυχή "άνθρωπος" της Γης, με την σάρκα ως χιτώνα που φορά η ψυχή του.

Πρόκειται για συχνότητες-ΕΝΈΡΓΕΙΕΣ-πληροφορίες, (Ενέργεια είναι και το Πυρ, ένα ενεργειακό δυαδικό διπολικό σύμπαν από πυκνώσεις υλοενέργειας -ουράνια σώματα όπου η έλξη των ουράνιων σωμάτων επιφέρει τον θάνατο των σωμάτων αλλά και την ζωή νέων ουράνιων σωμάτων..έχουμε το Πυρ που πληρεί τους κύκλους μέσα από την διπολική ενεργειακή δομή, και το Πνεύμα μέσα από την διπολική "πληροφορία-Ενέργεια-δεδομένο, όπου διαβάζουν όλα τα έμβια όντα με δέκτη τον εγκέφαλο τους και ζουν την αλήθεια αυτών ων δεδομένων ως πραγματικότητα ), δέκτης τους στις οποίες είναι ο εγκέφαλος των ανθρώπων. που πλέον ενδύθηκαν την σάρκα, και "διαβάζει" όχι τις "τέλειες" ενέργειες της ψυχής, αλλά τις θνητές ενέργειες, που προέρχονται από το θνητό διπολικό πνεύμα της φύσης, το οποίο είναι μίγμα του φωτός και του σκότους των δύο αντιθέτων και ως αποτέλεσμα να γεννηθεί από την ένωση αυτή το δυαδικό διπολικό πνεύμα, όπου από εκεί συλλέγει το πνεύμα της φύσης τις ενέργειες στον αέρα πάνω στην ατμόσφαιρα του πλανήτη ώστε να οδηγούνται από αυτή την πληροφόρηση όλες οι οντότητες που ζουν και φέρουν την ζωή πάνω στους πλανήτες.

Πλέον ο άνθρωπος της Γης δεν "διαβάζει" τις τέλειες ενέργειες της ψυχής, αλλά τις διπολικές ενέργειες του θνητού σύμπαντος, με αποτέλεσμα να γίνει ένα με αυτόν τον κόσμο, και να πέσει σε Λήθη ο αληθινός κόσμος και ουσία του που είναι η ψυχή.

Θνητές ενέργειες είναι η διεργασία που κάνει ο εγκέφαλος μας, συλλέγοντας μέσα στο υποσυνείδητο του όλη την πληροφόρηση που δέχεται από το γήϊνο περιβάλλον, (πνεύμα της φύσης) αλλά και έξω από αυτό.(πνεύμα διπολικό).

Κάθε τι που ενεργεί μέσα στο περιβάλλον της Γης, αλλά και έξω από αυτό, παράγει "ενέργειες", για παράδειγμα ένα σύννεφο στον ουρανό μας προκαλλεί τον ανάλογο ψυχισμό, το ανάλογο συναίσθημα, η ηλιοφάνεια προκαλλεί την αισιοδοξία.
Κάθε σκέψη μας, κάθε λέξη που γράφουμε, το οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε παράγει ενέργειες-πληροφορίες, οι οποίες όλες μαζί αλληλεπιδρούν μεταξύ του εγκεφάλου μας, και μας προκαλλούν τον ανάλογο "ψυχισμό" και "συναισθήματα" χάρην στα οποία η θεϊκή ψυχή, γίνεται πλέον ο άνθρωπος της Γης.

Όταν αναφέρεται ο Ερμής ότι φεύγοντας η ψυχή από το γήινο περιβάλλον αφήνοντας πίσω της την σάρκα, πρέπει να αποβάλλει και όλες αυτές τις αυξομειωτικές ενέργειες μέσω της αρμονίας, για να ανέλθει στους κύκλους, εννοεί, ότι η ψυχή πρέπει να απολλέσει όλα όσα έζησε, την πόλωση το δίπολο. δράση-αντίδραση, τα πάντα όλα που εμπεριέχουν το αντίθετο τους, στον κόσμο αυτόν που έζησε, διότι θα την έλξουν πίσω στο γήϊνο πεδίο ξανά σε μια νέα ενσάρκωση. Γι'αυτό λέει πως μέσω της Αρμονίας δηλαδή της ουδετερότητας από το δίπολο πνεύμα της φύσης όπου έζησε θα ανέλθει η ψυχή.

Έτσι για παράδειγμα, όλα όσα μας απασχολούν σε αυτόν τον κόσμο, οι κορυφές τους, αρνητικές η θετικές, και όχι η αρμονία μεταξύ των κορυφών, μας φέρουν να παίρνουμε "βαριά" οτιδήποτε αρνητικό στην ζωή μας, η την έπαρση του "εγώ" όταν ικανοποιούμαστε από χαρά, κάνοντας τον συναισθηματισμό και ψυχισμό μας να παράγει ακραία συναισθήματα λύπης η χαράς.
Αυτά τα ακραία ψυχικά συναισθήματα δεν έχουν καμία σχέση με την θεϊκή ψυχή μας, και γινόμαστε θύματα και "Ένα" με αυτόν τον κόσμο τον άνθρωπο της Γης.
Σκοπός μας να αποβάλλουμε όλα αυτά τα ακραία είτε καλά είτε κακά συναισθήματα, διότι και οι "καλές" ενέργειες, όταν μισούν η φοβούνται, και από την αντίδραση τους απέναντι στο οτιδήποτε διαφορετικό, γίνονται το ίδιο και ένα με αυτόν τον κόσμο.

Πρέπει να ζούμε "επιφανειακά" "επιδερμικά" αυτή την ζωή, δίχως οι αγωνίες, ο φόβος, η έπαρση, οι κορυφές γενικά όλων των συναισθημάτων, μέσα από τις επιθυμίες που παράγουν, τα πάθη, να μην μας οδηγούν στα άκρα, αλλά μέσω της Αρμονίας των αντιθέτων να ζήσουμε την ζωή κατανοώντας την αλήθεια, ότι δηλαδή ζούμε σε έναν εικονικό κόσμο, όπου η Λήθη είναι ο εγκέφαλος και η σάρκα, η οποία ανήκει σε αυτόν τον Διπολικό κόσμο, και όχι στην αλήθεια της θεϊκής ψυχής μας. Διότι είμαστε ψυχές και όχι άνθρωποι της Γης.

.................
.....................................


Εδάφ. 26. Και τότε γυμνή η ψυχή του ανθρώπου από τις ενέργειες της αρμονίας θα φθάσει στην όγδοη ζώνη με τις δικές της δυνάμεις, και θα υμνήσει μαζί με τις εκεί ψυχές τον πατέρα, και θα δεχθεί τα συγχαρητήριά τους. Έτσι, ισότιμη πλέον η ψυχή με τις εκεί ψυχές οι οποίες θα την υποδεχθούν και θα τη συγχαρούν, θα ενωθεί μαζί τους και θα ακούσουν όλες μαζί τον ύμνο των υπεράνω της ζώνης των ψυχών προς το θεό. Και τότε όλες μαζί οι ψυχές θα υψωθούν προς τον πατέρα και θα συγχωνευθούν εκεί μαζί του... Και τώρα που τα είδες, τ’άκουσες και τα έμαθες όλα αυτά, κατέβα Ερμή πίσω στη γη και γίνου εκεί οδηγός στους άξιους γιατί χάρη σε σένα θα σωθεί το ανθρώπινο γένος.


Εδάφ. 27. ΕΡΜΗΣ, απολογούμενος:
- Αυτά μου αποκάλυψε ο Ποιμάνδρης που είχε μπει στο είναι μου. Κι εγώ αφού ευχαρίστησα και ευλόγησα τον πατέρα όλων, υψώθηκα απ' αυτόν, δυναμώθηκα, διδάχθηκα τα πάντα τα της φύσης στη μεγίστη θέα, κι άρχισα να κηρύττω στους ανθρώπους το κάλλος της ευσέβειας και της γνώσης ως ακόλουθα: «Άνδρες γηγενείς που παραδοθήκατε στον ύπνο στο μεθύσι και στην αγνωσία του θεού, ξυπνήστε, παύσατε την κραιπάλη θελγόμενοι από την κτηνώδη αυτή ευχαρίστησή σας».


Εδάφ. 28. Εκείνοι με άκουσαν και με περικύκλωσαν ομαδικά, και εγώ τους είπα. «Γιατί άνδρες γηγενείς παραδοθήκατε στον θάνατο αφού έχετε εξουσία στην αθανασία; Μετανοήστε όσοι βρίσκεσθε στην άγνοια' απαλλαγείτε από το φωτεινό σκοτάδι' μεταλάβατε της αθανασίας' εγκαταλείψατε την φθορά!».


Εδάφ. 29. Από τους ακροατές μου εκείνους άλλοι άρχισαν να φλυαρούν και να απέρχονται, ακολουθώντας τον δρόμο του θανάτου, άλλοι δε πέσανε στο γόνατά μου και με παρακαλούσαν να συνεχίσω να τους διδάξω. Εγώ τους είπα να σηκωθούν όρθιοι και γενόμενος καθοδηγός του γένους μας, άρχισα να τους διδάσκω το πως, με ποίο τρόπο μπορούν να διασωθούν. Κι εκείνοι άκουσαν τους σοφούς λόγους μου, ετράφησαν με το ποτό της Αμβροσίας, και καθώς άρχισε ο ήλιος να δύει τους παρεκάλεσα να ευχαριστήσουν τον θεό και ν' αποσυρθούν ο καθένας στα σπίτια των.


Εδάφ. 30. Εγώ δε, την ευεργεσία του Ποιμάνδρη την κατέγραψα στο είναι μου, και πληρωθείς όπως το ήθελα, ένιωσα πως ο ύπνος του σώματός μου έγινε αληθινή όραση, η σιωπή μου εγγύηση του αγαθού, και η εκφορά του λόγου μου γέννημα αγαθών. Αυτά μου συνέβησαν όταν διδάχτηκα νοερά τους αυθεντικούς λόγους του Ποιμάνδρη, κι έγινα θεόπνευστος.

morfeas sky
............
................................




Ποιμάνδρης
https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B7%CF%82

Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος
᾿Εννοίας μοί ποτε γενομένης περὶ τῶν ὄντων καὶ
μετεωρισθείσης μοι τῆς διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶν
μου τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ κόρου τροφῆς ἢ ἐκ κόπου σώματος, ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ ἀπεριορίστῳ τυγχάνοντα καλεῖν μου τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά μοι,
Τί βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι, καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι;
–φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς εἶ;
– ᾿Εγὼ μέν, φησίν, εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας νοῦς·
οἶδα ὃ βούλει, καὶ σύνειμί σοι πανταχοῦ.
– φημὶ ἐγώ, Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι τὴν τούτων φύσιν καὶ γνῶναι τὸν θεόν· πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι.
– φησὶν ἐμοὶ πάλιν,
῎Εχε νῷ σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν, κἀγώ σε διδάξω.
τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ, καὶ εὐθέως πάντα μοι
ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον, φῶς δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε καὶ ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην ἰδών.

καὶ μετ'ὀλίγον σκότος κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον,
φοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς <ὄφει>
εἰκάσαι με·
εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα φύσιν,
ἀφάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν,
ὡς ἀπὸ πυρός, καί τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη·
εἶτα βοὴ ἐξ αὐτῆς ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο, ὡς εἰκάσαι φωνῇ πυρός,
ἐκ δὲ φωτὸς ..... λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ φύσει, καὶ πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς φύσεως ἄνω εἰς ὕψος·
κοῦφον δὲ ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα, καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς ὢν ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ' αὐτοῦ·
γῆ δὲ καὶ ὕδωρ ἔμενε καθ' ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι
<τὴν γῆν> ἀπὸ τοῦ ὕδατος·
κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν.

ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί,
᾿Ενόησας, φησί. τὴν θέαν ταύτην ὅ τι καὶ βούλεται;
καὶ, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ.

– Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς
τῆς ἐκ σκότους φανείσης·
ὁ δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ.
– Τί οὖν; φημί.,
– Οὕτω γνῶθι· τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου,
ὁ δὲ νοῦς πατὴρ θεός. οὐ γὰρ διίστανται ἀπ' ἀλλήλων·
ἕνωσις γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή.

– Εὐχαριστῶ σοι, ἔφην ἔγω.
– ᾿Αλλὰ δὴ νόει τὸ φῶς καὶ γνώριζε τοῦτο.
εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι,
ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν·

ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ μου τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον·
ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον.
ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί,
Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον τῆς
ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου·
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί.
– Τὰ οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη;
– πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα,
᾿Εκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν.

ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.
ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων [τοῦ
θεοῦ] ὁ τοῦ θεοῦ Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν τῆς φύσεως δημιούρ-
γημα, καὶ ἡνώθη τῷ δημιουργῷ Νῷ (ὁμοούσιος γὰρ ἦν), καὶ
κατελείφθη [τὰ] ἄλογα τὰ κατωφερῆ τῆς φύσεως στοιχεῖα,
ὡς εἶναι ὕλην μόνην.
ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς σὺν τῷ Λόγῳ, ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους καὶ δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ εἴασε στρέφεσθαι ἀπ' ἀρχῆς ἀορίστου εἰς ἀπέραντον τέλος·
ἄρχεται γάρ, οὗ λήγει·
ἡ δὲ τούτων περιφορά, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς,
ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα (οὐ γὰρ ἐπεῖχε τὸν Λόγον), ἀὴρ δὲ πετεινὰ ἤνεγκε, καὶ τὸ ὕδωρ νηκτά·
διακεχώρισται δὲ ἀπ' ἀλλήλων ἥ τε γῆ καὶ τὸ ὕδωρ, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, καὶ <ἡ γῆ> ἐξήνεγκεν ἀπ' αὐτῆς ἃ εἶχε
ζῷα τετράποδα <καὶ> ἑρπετά, θηρία ἄγρια καὶ ἥμερα.


ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν ῎Ανθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·

περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·

ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·

γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·

καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.
καὶ ὁ τοῦ τῶν θνητῶν κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων
ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν,
ἀναρρήξας τὸ κύτος, καὶ ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν καλὴν
τοῦ θεοῦ μορφὴν,
ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος <καὶ> πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων τήν τε μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς τοῦ ᾿Ανθρώπου τὸ εἶδος ἐν τῷ ὕδατι ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα ἐπὶ τῆς γῆς.
ὁ δὲ ἰδὼν τὴν ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν·
ἅμα δὲ τῇ βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ ᾤκησε τὴν ἄλογον μορφήν·
ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη καὶ ἐμίγησαν· ἐρώμενοι γὰρ ἦσαν.

καὶ διὰ τοῦτο παρὰ πάντα τὰ ἐπὶ γῆς ζῷα διπλοῦς
ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, θνητὸς μὲν διὰ τὸ σῶμα, ἀθάνατος δὲ
διὰ τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον·
ἀθάνατος γὰρ ὢν καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ πάσχει ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ.

ὑπεράνω οὖν ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε
δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς
καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου ..... κρατεῖται.

καὶ μετὰ ταῦτα, Νοῦς ὁ ἐμός·
καὶ αὐτὸς γὰρ ἐρῶ τοῦ λόγου.
ὁ δὲ Ποιμάνδρης εἶπε,
Τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας.
ἡ γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα τῷ ᾿Ανθρώπῳ ἤνεγκέ τι θαῦμα θαυμασιώτατον·
ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ τῆς ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ τὴν φύσιν,
οὓς ἔφην σοι ἐκ πυρὸς καὶ πνεύματος,
οὐκ ἀνέμενεν ἡ φύσις,
ἀλλ' εὐθὺς ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους,
πρὸς τὰς φύσεις τῶν ἑπτὰ διοκητόρων,
ἀρρενοθήλεας καὶ μεταρσίους.

καὶ μετὰ ταῦτα, ῏Ω Ποιμάνδρη, εἰς μεγάλην γὰρ νῦν
ἐπιθυμίαν ἦλθον καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι·
μὴ ἔκτρεχε. καὶ ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν, ᾿Αλλὰ σιώπα. οὔπω γάρ σοι ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον λόγον.
– ᾿Ιδοὺ σιωπῶ, ἔφην ἐγώ.

᾿Εγένετο οὖν, ὡς ἔφην, τῶν ἑπτὰ τούτων ἡ γένεσις τοιῷδε τρόπῳ·
θηλυκὴ γὰρ <γῆ> ἦν καὶ ὕδωρ ὀχευτικόν, τὸ δὲ ἐκ πυρὸς πέπειρον.
ἐκ δὲ αἰθέρος τὸ πνεῦμα ἔλαβε
καὶ ἐξήνεγκεν ἡ φύσις τὰ σώματα πρὸς τὸ εἶδος τοῦ ᾿Ανθρώπου.

ὁ δὲ ῎Ανθρωπος ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς
ψυχὴν καὶ νοῦν,
ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν,
καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι
περιόδου τέλους <καὶ> ἀρχῶν γενῶν.

ἄκουε λοιπόν, ὃν ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι.
τῆς περιόδου πεπληρωμένης ἐλύθη ὁ πάντων σύνδεσμος ἐκ βουλῆς
θεοῦ·
πάντα γὰρ ζῷα ἀρρενοθήλεα ὄντα διελύετο ἅμα τῷ
ἀνθρώπῳ καὶ ἐγένετο τὰ μὲν ἀρρενικὰ ἐν μέρει, τὰ δὲ
θηλυκὰ ὁμοίως.
ὁ δὲ θεὸς εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε ἐν πλήθει πάντα τὰ κτίσματα καὶ δημιουργήματα,
καὶ ἀναγνωρισάτω <ὁ> ἔννους ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον, καὶ τὸν αἴτιον τοῦ θανάτου ἔρωτα, καὶ πάντα τὰ ὄντα.

τοῦτο εἰπόντος, ἡ πρόνοια διὰ τῆς εἱμαρμένης καὶ
ἁρμονίας τὰς μίξεις ἐποιήσατο, καὶ τὰς γενέσεις κατέστησε,
καὶ ἐπληθύνθη κατὰ γένος τὰ πάντα καὶ ὁ ἀναγνωρίσας ἑαυτὸν ἐλήλυθεν εἰς τὸ περιούσιον ἀγαθόν, ὁ δε ἀγαπήσας τὸ ἐκ πλάνης ἔρωτος σῶμα, οὗτος μένει ἐν τῷ σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ θανάτου.

– Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες,
ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας;
– ῎Εοικας, ὦ οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας.
οὐκ ἔφην σοι νοεῖν; –
Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα.
– Εἰ ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ τί ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου οἱ ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες;
– ῞Οτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν σκότος,
ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ φύσις, ἐξ ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται.

– ᾿Ενόησας ὀρθῶς, ὦ οὗτος.
κατὰ τί δὲ «ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν χωρεῖ», ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ θεοῦ λόγος;
–φημὶ ἐγώ, ῞Οτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ
τῶν ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ ῎Ανθρωπος.
– Εὖ φῂς λαλῶν·
φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς καὶ πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ
῎Ανθρωπος.
ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις.
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν.

– 'All' ἔτι μοι εἰπέ, πῶς εἰς ζωὴν χωρήσω ἐγώ, ἔφην, ὦ Νοῦς ἐμός; φησὶ γὰρ ὁ θεός·
«ὁ ἔννους ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν».
οὐ πάντες γὰρ ἄνθρωποι νοῦν ἔχουσιν;
– Εὐφήμει, ὦ οὗτος, λαλῶν·
παραγίνομαι αὐτὸς ἐγὼ ὁ Νοῦς τοῖς ὁσίοις καὶ ἀγαθοῖς καὶ καθαροῖς καὶ ἐλεήμοσι, τοῖς εὐσεβοῦσι, καὶ ἡ παρουσία μου γίνεται βοήθεια, καὶ εὐθὺς τὰ πάντα γνωρίζουσι
καὶ τὸν πατέρα ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς καὶ εὐχαριστοῦσιν
εὐλογοῦντες καὶ ὑμνοῦντες τεταγμένως πρὸς αὐτὸν τῇ
στοργῇ, καὶ πρὸ τοῦ παραδοῦναι τὸ σῶμα ἰδίῳ θανάτῳ
μυσάττονται τὰς αἰσθήσεις, εἰδότες αὐτῶν τὰ ἐνεργήματα·

μᾶλλον δὲ οὐκ ἐάσω αὐτὸς ὁ Νοῦς τὰ προσπίπτοντα ἐνεργήματα τοῦ σώματος ἐκτελεσθῆναι.
πυλωρὸς ὢν ἀποκλείσω τὰς εἰσόδους τῶν κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἐνεργημάτων, τὰς ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων.

τοῖς δὲ ἀνοήτοις καὶ κακοῖς καὶ πονηροῖς καὶ φθονεροῖς καὶ πλεονέκταις καὶ φονεῦσι καὶ ἀσεβέσι πόρρωθέν εἰμι, τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας δαίμονι,
ὅστις τὴν ὀξύτητα τοῦ πυρὸς προσβάλλων θρώσκει αὐτὸν
αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον ἐπὶ τὰς ἀνομίας αὐτὸν ὁπλίζει, ἵνα
τύχῃ πλείονος τιμωρίας, καὶ οὐ παύεται ἐπ' ὀρέξεις ἀπλέτους τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν, καὶ τοῦτον βασανίζει,
καὶ ἐπ' αὐτὸν πῦρ ἐπὶ τὸ πλεῖον αὐξάνει.

– Εὖ μοι πάντα, ὡς ἐβουλόμην, ἐδίδαξας, ὦ Νοῦς,
ἔτι δέ μοι εἰπὲ <περὶ> τῆς ἀνόδου τῆς γινομένης.
– πρὸςταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἷπε,
Πρῶτον μὲν ἐν τῇ ἀναλύσει τοῦ
σώματος τοῦ ὑλικοῦ παραδίδως αὐτὸ τὸ σῶμα εἰς ἀλλοίωσιν,
καὶ τὸ εἶδος ὃ εἶχες ἀφανὲς γίνεται, καὶ τὸ ἦθος τῷ δαίμονι ἀνενέργητον παραδίδως, καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος
εἰς τὰς ἑαυτῶν πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι καὶ
πάλιν συνανιστάμεναι εἰς τὰς ἐνεργείας.

καὶ ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία εἰς τὴν ἄλογον φύσιν χωρεῖ.
καὶ οὕτως ὁρμᾷ λοιπὸν ἄνω διὰ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῇ πρώτῃ ζώνῃ
δίδωσι τὴν αὐξητικὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν μειωτικήν, καὶ τῇ
δευτέρᾳ τὴν μηχανὴν τῶν κακῶν, δόλον ἀνενέργητον, καὶ τῇ
τρίτῃ τὴν ἐπιθυμητικὴν ἀπάτην ἀνενέργητον, καὶ τῇ
τετάρτῃ τὴν ἀρχοντικὴν προφανίαν ἀπλεονέκτητον, καὶ τῇ
πέμπτῃ τὸ θράσος τὸ ἀνόσιον καὶ τῆς τόλμης τὴν προπέτειαν,
καὶ τῇ ἕκτῃ τὰς ἀφορμὰς τὰς κακὰς τοῦ πλούτου ἀνενεργήτους,
καὶ τῇ ἑβδόμῃ ζώνῃ τὸ ἐνεδρεῦον ψεῦδος.

καὶ τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν τῆς ἁρμονίας ἐνεργημάτων
γίνεται ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν,
τὴν ἰδίαν δύναμιν ἔχων, καὶ ὑμνεῖ σὺν τοῖς οὖσι τὸν πατέρα·

συγχαίρουσι δὲ οἱ παρόντες τῇ τούτου παρουσίᾳ, καὶ ὁμοιωθεὶς τοῖς συνοῦσιν ἀκούει καί τινων δυνάμεων ὑπὲρ τὴν ὀγδοατικὴν
φύσιν φωνῇ τινι ἡδείᾳ ὑμνουσῶν τὸν θεόν·
καὶ τότε τάξει ἀνέρχονται πρὸς τὸν πατέρα, καὶ αὐτοὶ εἰς δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι, καὶ δυνάμεις γενόμενοι ἐν θεῷ γίνονται.

τοῦτό ἐστι τὸ ἀγαθὸν τέλος τοῖς γνῶσιν ἐσχηκόσι, θεωθῆναι. λοιπόν, τί μέλλεις;
οὐχ ὡς πάντα παραλαβὼν καθοδηγὸς γίνῃ τοῖς ἀξίοις, ὅπως τὸ γένος τῆς ἀνθρωπότητος διὰ σοῦ ὑπὸ θεοῦ σωθῇ;

ταῦτα εἰπὼν ὁ Ποιμάνδρης ἐμοὶ ἐμίγη ταῖς δυνάμεσιν.
ἐγὼ δὲ εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας τὸν πατέρα τῶν
ὅλων ἀνείθην ὑπ' αὐτοῦ δυναμωθεὶς καὶ διδαχθεὶς τοῦ
παντὸς τὴν φύσιν καὶ τὴν μεγίστην θέαν, καὶ ἦργμαι κηρύσ-
σειν τοῖς ἀνθρώποις τὸ τῆς εὐσεβείας καὶ γνώσεως κάλλος,

῏Ω λαοί, ἄνδρες γηγενεῖς, οἱ μέθῃ καὶ ὕπνῳ ἑαυτοὺς ἐκδε-
δωκότες καὶ τῇ ἀγνωσίᾳ τοῦ θεοῦ, νήψατε, παύσασθε δὲ
κραιπαλῶντες, θελγόμενοι ὕπνῳ ἀλόγῳ.

Οἱ δὲ ἀκούσαντες παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν. ἐγὼ δέ
φημι, Τί ἑαυτούς, ὦ ἄνδρες γηγενεῖς, εἰς θάνατον ἐκδεδώ-
κατε, ἔχοντες ἐξουσίαν τῆς ἀθανασίας μεταλαβεῖν;
μετανοήσατε, οἱ συνοδεύσαντες τῇ πλάνῃ καὶ συγκοινωνήσαντες
τῇ ἀγνοίᾳ· ἀπαλλάγητε τοῦ σκοτεινοῦ φωτός, μεταλάβετε
τῆς ἀθανασίας, καταλείψαντες τὴν φθοράν.

καὶ οἱ μὲν αὐτῶν καταφλυαρήσαντες ἀπέστησαν, τῇ
τοῦ θανάτου ὁδῷ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες, οἱ δὲ παρεκάλουν
διδαχθῆναι, ἑαυτοὺς πρὸ ποδῶν μου ῥίψαντες. ἐγὼ δὲ ἀναστήσας αὐτοὺς καθοδηγὸς ἐγενόμην τοῦ γένους, τοὺς λόγους
διδάσκων, πῶς καὶ τίνι τρόπῳ σωθήσονται, καὶ ἔσπειρα
αὐτοῖς τοὺς τῆς σοφίας λόγους καὶ ἐτράφησαν ἐκ τοῦ
ἀμβροσίου ὕδατος. ὀψίας δὲ γενομένης καὶ τῆς τοῦ ἡλίου
αὐγῆς ἀρχομένης δύεσθαι ὅλης, ἐκέλευσα αὐτοῖς εὐχαρι-
στεῖν τῷ θεῷ καὶ ἀναπληρώσαντες τὴν εὐχαριστίαν ἕκαστος
ἐτράπη εἰς τὴν ἰδίαν κοίτην.

ἐγὼ δὲ τὴν εὐεργεσίαν τοῦ Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην εἰς ἐμαυτόν, καὶ πληρωθεὶς ὧν ἤθελον ἐξηυφράνθην.
ἐγένετο γὰρ ὁ τοῦ σώματος ὕπνος τῆς ψυχῆς νῆψις, καὶ
ἡ κάμμυσις τῶν ὀφθαλμῶν ἀληθινὴ ὅρασις, καὶ ἡ σιωπή
μου ἐγκύμων τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ ἡ τοῦ λόγου ἐκφορὰ γεννήματα
ἀγαθῶν. τοῦτο δὲ συνέβη μοι λαβόντι ἀπὸ τοῦ νοός μου,
τουτέστι τοῦ Ποιμάνδρου, τοῦ τῆς αὐθεντίας λόγου. θεόπνους γενόμενος τῆς ἀληθείας ἦλθον.
διὸ δίδωμι ἐκ ψυχῆς καὶ ἰσχύος ὅλης εὐλογίαν τῷ πατρὶ θεῷ.

ἅγιος ὁ θεὸς καὶ πατὴρ τῶν ὅλων.
ἅγιος ὁ θεὸς, οὗ ἡ βουλὴ τελεῖται ἀπὸ τῶν ἰδίων δυνά-
μεων.
ἅγιος ὁ θεός, ὃς γνωσθῆναι βούλεται καὶ γινώσκεται τοῖς
ἰδίοις.
ἅγιος εἶ, ὁ λόγῳ συστησάμενος τὰ ὄντα.
ἅγιος εἶ, οὗ πᾶσα φύσις εἰκὼν ἔφυ.
ἅγιος εἶ, ὃν ἡ φύσις οὐκ ἐμόρφωσεν.
ἅγιος εἶ, ὁ πάσης δυνάμεως ἰσχυρότερος.
ἅγιος εἶ, ὁ πάσης ὑπεροχῆς μείζων.
ἅγιος εἶ, ὁ κρείττων τῶν ἐπαίνων.
δέξαι λογικὰς θυσίας ἁγνὰς ἀπὸ ψυχῆς καὶ καρδίας
πρὸς σὲ ἀνατεταμένης, ἀνεκλάλητε, ἄρρητε, σιωπῇ φωνού-
μενε.
αἰτουμένῳ τὸ μὴ σφαλῆναι τῆς γνώσεως τῆς
κατ' οὐσίαν ἡμῶν ἐπίνευσόν μοι καὶ ἐνδυνάμωσόν με,
καὶ τῆς χάριτος ταύτης φωτίσω τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ γένους,
μοῦ ἀδελφούς, υἱοὺς δὲ σοῦ. διὸ πιστεύω καὶ μαρτυρῶ· εἰς
ζωὴν καὶ φῶς χωρῶ. εὐλογητὸς εἶ, πάτερ. ὁ σὸς ἄνθρωπος
συναγιάζειν σοι βούλεται, καθὼς παρέδωκας αὐτῷ τὴν
πᾶσαν ἐξουσίαν.